De laatste weken is dit het onderwerp van de dag voor mij. Telkens probeer ik mijn wil los te laten en open te staan en om te ontvangen wat op je weg komt of dat je wat je op een goede wijze creëert.
Gelukkig was het dan eindelijk zover. Na maanden vertrouwen en twijfels te hebben in dat het allemaal goed zou komen, was het moment dan eindelijk daar. Het begon zo:

De problemen waren:

1. Seppe, onze zoon van 4, zat net op de basisschool en al snel wisten we dat hij niet op de goede plek zat. Ondanks alle (terechte) vragen en twijfels, hebben we toch gekozen om hem over te plaatsen naar de vrije school. Hiervan wisten we al dat deze sfeer bij Seppe past.
2. Na een intens gesprek, hebben Karin, mijn verloofde,  en ik dan toch de keus gemaakt!
   Seppe vindt het geweldig, hij is op zijn plek, hij is gelukkig. Hij praat over school, hij is opener en vriendelijker. We hebben onze zoon terug.
3. Vorig jaar kreeg ik enorme last van mijn rug. Zo erg dat ik er elk moment last van had. Slapen was zelfs geen ontspanning. Hernia was het professionele oordeel. Toen het genezingsproces. Dat ging redelijk, maar met hakken over de sloot.
   Twee maanden geleden werd het weer erger, het ging diezelfde verkeerde kant op. Toch nog een keer de chiropractor proberen dan. Daar ontmoette ik Jim. Hij was mijn redding. Slechts na 5 behandelingen heb ik al resultaat. Ik loop rechtop, ik heb geen pijn meer en ik sta in balans. Niet alleen lichamelijk…
4. Ondernemen is een stressvol proces. Wat is de beste manier als fotograaf je geld te verdienen? Marketing, maar hoe en waar en bij wie? Moeilijke vragen. Mijn website is uiteraard mijn visitekaartje, maar dat had een update nodig. Hier ben ik druk mee aan de slag gegaan. Het werd op een ogenblik zelfs een excuus om hier zoveel mogelijk mee bezig te zijn. Want anders zou ik dingen mis kunnen lopen, dacht ik…
   Toen kwam een moment, mede dank aan Karin, dat ik simpeler ben gaan denken. Het hoeft allemaal niet zo fancy. Simpel en effectief werd het nieuwe geloof. Dit werkte en nu ben ik tevreden met mijn website. Momenteel krijg ik weer meer opdrachten, de poorten staan open.
5. Een halve baan erbij zou heel veel helpen. Financieel, maar ook in de vrijheid om met creatieve processen bezig te zijn. Ook dit is gelukt en op een te gekke werkplaats ook nog. Ik ga per 1 mei bij Artez als roostermaker werken, de kunstacademie van Arnhem.
6. Nieuwe projecten op touw zetten is ook een spannend proces. Toen ik enkel nog dacht aan hoe geld te verdienen, merkte dat ik de boel vast en op slot zette. Geen ruimte meer voor creatieve processen. Dit miste ik uiteraard. Nu durf en wil ik weer verder kijken. Ik praat met collega’s over de toekomst en maak wilde plannen met hen. Met vriend Joey maak ik ook plannen. En zelf kom ik nu ook met een plan om kunstenaars meer in mijn leven te hebben en ze te helpen.
7. En eindelijk na twee jaar wachten, mogen we een volkstuin huren. Een stukje grond waar we op kunnen verbouwen, spelen, keutelen en onspannen. Dit allemaal op een kleine 10 minuten fietsen bij ons vandaan!

Goede dingen gaan gebeuren. Heb vertrouwen en geduld. Al deze goede hebben zich binnen een periode van twee weken afgespeeld. Alle puzzelstukjes kwamen weer samen. Ik heb het toch goed gedaan dus!

Categorie “Bruid & Bruidegom”

Vrije Categorie

www.youtube.com/watch?v=foSviiSS7jQ

Wat gebeurt er als je een (erg hippe en stoere) varkensboer met een humoristisch theaterbeest kruist? Een hele te gekke 2 dagen durende bruiloft zal ik je zeggen! De bruiloft was echt WOW aangekleed met lampen in bomen, mooie witte bankstellen, warmhoud-kleden voor ‘s avonds en zelfs ook papieren zakjes met lichtjes erin, verdeeld over de grote buitenplaats. Het thema was Italië, dus genieten van elkaar, aankleding van de sfeer en eten stond voorop. Het weer deed ook geweldig goed mee, we hebben 2 dagen boven de 25 graden gehad, dus het thema was compleet.

Wat gebeurt er als je telefoon opeens net voor het ja-woord afgaat?

Tja, dan wordt je rood. En je gaat lachen, je verontschuldig je maar een keer of 20. Vervolgens lach je wat mee en je kruipt snel terug achter je camera.
Het ijs was wel gelijk goed gebroken. Het begin van “het beeld van de fotograaf” was gemaakt! Gelukkig ging het door, het bleef niet alleen bij dit ene dingetje…

Wat gebeurt er als je een foto wilt maken van alle gasten in de kerk vanaf de kansel?

Rik en Marijt zijn eerst stiekem getrouwd in het gemeentehuis in het bijzijn van een select groepje mensen. Daarna zijn ze voor een tweede keer getrouwd in de kerk er tegenover. Deze kerk, de oude calixtus, had genoeg plek voor alle gasten die hier aanwezig waren. Dus het zou een mooi moment zijn voor mij als vintage trouwfotograaf om net voordat alles begon een foto te maken van alle gasten van een iets hoger punt, de kansel. Dat was het inderdaad, de foto is gelukt. En weet je, voordat zo’n soort dienst begint, is het altijd een beetje stil in de zaal.

Niemand wil de sfeer verpesten door hard te gaan praten bijvoorbeeld. Helemaal niet wanneer ze bijna gaan trouwen (voor de tweede keer)! Nou, ik had dus niet door dat de plank waarop je staat in de kansel nogal los zat. Dus toen ik eraf wilde stappen, bewoog de plank een beetje met mij mee. Dat was nog niet zo erg, maar toen de plank weer neerkwam en met een, tja hoe zal ik het zeggen…, een vrij luide knal weer neerkwam, kan ik je vertellen dat iedereen je grondig aankijkt. Gelukkig wist een select groepje al van van eerdere actie af, dus er werd gelachen. Ook ik lachte (on)rustig met hen mee…

Heb je ooit wel eens de vader van de bruidegom geslagen?

Vanaf heden kan ik zeggen van wel…
Ik wilde in de kerk graag een spontane foto van alle gasten met het bruidspaar in het midden maken. Ik instrueerde de grote groep waar ze moesten staan en in dit proces beelde ik uit tot waar de grenzen van mijn foto zouden komen zodat ze wisten waar ze moesten gaan staan. Bij deze armbeweging sloeg ik, natuurlijk per ongeluk, de vader van Rik voor zijn voorhoofd. Gelukkig was het niet hard, maar iedereen zag het. Wat een moment!

Wat gebeurt er met je als je vraagt of ik een groepsportret wil maken?

Iemand van de grote vriendengroep vroeg me een groepsportret te maken. Rik en Marijt en al hun vrienden met hun kinderen erbij. Een behoorlijke groep dus. Groepsportretten zijn natuurlijk altijd een beetje een uitdaging, maar ik probeer het altijd iets anders dan normaal te maken. Geen statieportretten, maar een gekke foto. Een foto waar je langer naar kunt kijken en telkens wat nieuws kunt zien. Dat vind ik leuk om te maken én te geven. Ik vind het prettig om te improviseren en niet iets van tevoren te bedenken. Gelukkig kwam er iets in mij op. Dus van mij krijg je alles behalve statieportretten!

Nu wil ik jullie graag de Trouwfoto’s van Rik en Marijt laten zien:

Ik vond het een zeer spannend moment. In het bos stond Eelco te wachten op Haley. Ik had haar zojuist gezien (en bewonderd) en gesproken hoe en waar “the look” zou plaats vinden. Ik snelde vooruit om alles goed in beeld te kunnen brengen. Vol met adrenaline stond ik voor Eelco. Achter hem zag ik Haley van ver tevoorschijn komen. Ze wandelde in een bos in een hele mooie witte jurk. Een mooi contrast om te zien. Op dat moment was ik dus de enige die ze allebei kon zien. Eelco kon zien aan mijn toenemende glimlach dat het bijna zover was. Ik voelde het zweet langs mijn voorhoofd stromen terwijl ik mijn camera in de nu-gaat-het-gebeuren-stand zette. Ze raakte hem aan, hij draaide zich om….. en daar was het fantastiche moment waar ik deel van uit maakte. Wat enorm warm en lief was het! Echt geweldig! De “first look” in volle glorie!

Hier de trouwfoto’s van Eelco en Haley: